انسان های بزرگ !

 
واقعیت این است که عده ای انگشت شمار, در میان عده کثیری از انسان های

روی زمین,جایگاه ویژه ای دارند.
 
 برای عده ای الگو,برای کسان دیگری اسطوره و آرمان و برای عده ای دیگر به

 بتی تبدیل شده اند.و البته برای عده ای خدا!
 
البته شهرت هیچ انسانی بی دلیل نیست.شهرت اتفاقی نیست.
 
ولی چرا اینگونه نیاندیشیم:
 
 اگر این  انسان ها توانسته اند به آن مقام معنوی برسند,چرا ما نتوانیم؟
 
اگر عده زیادی راه آن ها را طی کرده اند و می کنند,چرا ما نتوانیم به الگویی برای
 
انسان های دیگر تبدیل شویم؟
 
اگر آنها توانسته اند راه خود را انتخاب کنند و به مقصدی برسند و به الگویی تبدیل
 
شوند,چرا ما نتوانیم آزادانه و آگاهانه راه خود را انتخاب کنیم؟
 
آنها بدون الگو و با شورش علیه شرایط و افکار و عقاید آن زمان,به مقصدی و

هدفی و مقامی رسیدند.چرا ما نتوانیم؟
 
اگر به حقیقت دست یافتند و سخنان و عقایدشان حقیقت است و و ما

پذیرفته ایم,چرا خودمان به آن نتایج نرسیدم؟چرا  باید بپذیریم؟!
 
تفاوت در این است که آنها اراده کردند و شهامت داشتند,و اهل تقلید نبودند.
 
ولی ما به قناعت عادت کرده ایم.شک و تردید پدیده ای غیرطبیعی و ترس به

پدیده ای طبیعی تبدیل شده است.
 
آنها عقاید کهنه را دور ریختند و خود آیین و آداب آفریدند.ولی ما آنقدر شهامت و

غنا داریم که بتوانیم خودمان باشیم.
 
آنها مستقل شدند و زندگی آفریدند,ولی تمام زندگی ما با همان آداب و سنن و

عقاید قدیمی جهت دهی می شود.
 
آنها هم انسان بودند!

 عباس